De Kerstkribbe en het kleine kind

We vieren allemaal samen - en ieder op eigen wijze - het kerstfeest, met
kerstboom en stalletje en alle figuren die daarin een plaats hebben
.

Toen ik de kerstkribbe in mijn handen nam, dacht ik aan de kinderen en de mensen die geen bed hebben om in te slapen. Ook dacht ik aan de mensen, die hun best doen om anderen een bed te geven.
Toen ik het Kindje met de uitgestrekte armpjes pakte, dacht ik aan de kinderen en de mensen die hun handen uitstrekken en roepen:
"Geef mij een menswaardig bestaan, eten en drinken en een thuis."
en ik dacht aan de kinderen in de rijke landen die roepen:
"Geef me meer dan spel en spelen, geef me liefde"
Jozef en Maria
Toen ik het Mariabeeldje uit het krantenpapier wikkelde, dacht ik aan al die moeders onder ons, die net als Maria zorg dragen voor hun kinderen. Maar ook dacht ik aan de moeders die met hun kinderen op de vlucht zijn en die hun kinderen niet kunnen geven wat ze hun zouden willen geven. Ik dacht ook aan de moeders die hun kinderen in de steek laten. En aan die hun kind ter adoptie aanbieden, omdat ze er zelf niet voor kunnen zorgen. En tenslotte dacht ik aan de moeders die er zich niet voor schamen hun hand op te houden voor hulp, of die naar de voedselbank gaan.
Toen ik het beeldje Jozef naast dat van Maria in de kerstkribbe zette, moest ik denken
aan al die gewone, zorgzame mannen, voor wie de zorg voor hun vrouw en kinderen
op de eerste plaats komt en niet het geld of de carriere. Gewoon mannen dus, met een hart
van goud net als Jozef. Ook dacht ik aan de mannen die geen werk kunnen vinden, of die door ziekte of handicap niet het werk kunnen doen wat ze graag zouden willen doen.
De Herders
Bij het pakken van de Herders dacht ik aan al die herders en herderinnen die niet alleen zorgen voor hun eigen schapen, maar die ook de schapen die zich buiten de schaapskooi bevinden, niet laten omkomen. Ze weten dat de wereld een grote schaapsstal is met gezonde, zieke en verloren schapen en dat voor alle schapen gezorgd dient te worden.
Ze zeggen "ja" op de vraag: " Ben ik de hoeder van mijn broer, mijn zus? "
Toen ik de herder met de fluit nog eens goed bekeek, dacht ik aan al die optimisten om ons heen, die weten dat de mensen muziek nodig hebben, want muziek geeft kleur en fleur aan het leven. Doemdenkers zijn des doods. Toen ik die ene herder zonder hoofd op de tafel zag staan, dacht ik aan al die goede herders en herdinnen die in het leven hun nek hebben uitgestoken voor de boodschap van het Kerstkind en die dat de kop gekost heeft.
Dat hun dood niet vergeefs is geweest.
De dieren in de stal
Bij het pakken van de schapen moest ik denken aan al die ronddolende schapen in de grote steden en in de vluchtelingenkampen, mensen die in de woestijn van het leven ronddwalen zonder herder, zonder stal, zonder eten......, zwerf-jongeren, kindsoldaten, verslaafden.... Ook de os en de ezel kregen weer een plaatsje in de kribbe.
Ze deden me denken aan alle mannen en vrouwen die zonder ophef hun plicht doen, die misschien voor trekos en werkezel versleten worden, maar die de bindende kracht van het dagelijkse leven zijn de stille krachten onder ons, vaak ondergewaardeerd, maar wel onmisbaar. Als laatste dier plaats ik de herdershond in de kribbe. Bij hem moet ik denken aan de mensen die waken over de andere mensen, over dieren, over de natuur. Dat wij ons zelf niet vernietigen met militair schiettuig, noch met de minder dodelijke wapens van hebzucht, egoisme, haat en onverdraagzaamheid.
De drie koningen en de ster
Casper, Balthasar, Melchior en de ster. Hierbij moest ik denken aan de mensen die beweren dat integratie van mensen met een andere huidskleur, religie of cultuur in onze samenleving onmogelijk is. Tweeduizend jaar geleden bewezen de drie koningen het tegendeel. Zij trokken samen op en verdeelden zelfs hun goederen waar dat nodig is.
Kijkend naar de ster dacht ik dat integratie, vrede, gerechtigheid en liefde mogelijk zijn, als wij de levenswijze van de kerststal maar serieus nemen. In de kerststal is de levensweg voor het ware geluk te vinden. De drie mensen - met herders en wijzen om hen heen - bezaten niets, maar toch hadden ze alles - er was liefde voor God, voor elkaar en voor alle mensen. Een stal was voldoende om samen gelukkig te zijn.
De engelen, Herodes en de Schriftgeleerden
Zonder engelen is geen kerststal denkbaar. Toen ik de engelen nog eens goed bekeek, dacht ik aan alle "Engelen zonder vleugels" die hun hart en handen geven aan de mensen overal ter wereld. Engelen die om vrede en gerechtigheid roepen. Herodes speelt altijd een rol op de achtergrond in het kerstgebeuren. Denkend aan hem kwamen bij mij beelden naar boven van dictators uit het heden en verleden. Ze leiden niet, maar misleiden.
Hetzelfde dacht ik van het verkeerde soort Schrift- en Wetgeleerden. Ze waren niet op zoek naar de waarheid, naar God, maar speelden enkel als handlanger van de macht. Ook nu zijn ze er nog.
Het kerstgebeuren.
Ik moet telkens weer erkennen dat er tussen toen en nu weinig verschil is.
Ik ervaar donker en licht, lief en leed, rijkdom en armoede, hoop en wanhoop, trouw en ontrouw, open handen en gebalde vuisten, goede en andere mensen, werkers en profiteurs, gelovigen en ongelovigen.
Al met al stel ik dat de bede van St. Franciscus, de uitvinder van de kerststal, nog steeds "up to date" is: " Heer in de kribbe, maak van mij een werktuig van uw vrede."

Auteur: "Kapelaan Brueren", hij actualiseerde ieder daad:
Het kerstkindje, de Herders, de Schapen.Maria en Jozef kregen een plaats in het "nu".