As I picked up the sheep, I thought of all the lost sheep wandering through our big cities and refugee camps: people roaming the desert of life without a shepherd, without shelter, without food… homeless young people, child soldiers, people struggling with addiction… The ox and the donkey also found their place in the crib again. They reminded me of all the men and women who quietly do their duty. They may be taken for beasts of burden, yet they are the binding force of everyday life: the quiet strengths among us, often undervalued but indispensable. Finally, I place the sheepdog in the crib. It makes me think of people who watch over other people, animals and nature. Let us not destroy ourselves with military weapons, nor with the less deadly weapons of greed, selfishness, hatred and intolerance.
Bij het pakken van de schapen moest ik denken aan al die ronddolende schapen in de grote steden en in de vluchtelingenkampen, mensen die in de woestijn van het leven ronddwalen zonder herder, zonder stal, zonder eten......, zwerf-jongeren, kindsoldaten, verslaafden.... Ook de os en de ezel kregen weer een plaatsje in de kribbe. Ze deden me denken aan alle mannen en vrouwen die zonder ophef hun plicht doen, die misschien voor trekos en werkezel versleten worden, maar die de bindende kracht van het dagelijkse leven zijn: de stille krachten onder ons, vaak ondergewaardeerd, maar wel onmisbaar. Als laatste dier plaats ik de herdershond in de kribbe. Bij hem moet ik denken aan de mensen die waken over de andere mensen, over dieren, over de natuur. Dat wij ons zelf niet vernietigen met militair schiettuig, noch met de minder dodelijke wapens van hebzucht, egoïsme, haat en onverdraagzaamheid.