|
|
1. Op Zoek naar de Os
In het veld van de wereld baan ik me onophoudelijk een weg door het hoge
gras, op zoek naar de os. Ik volg naamloze rivieren, raak verloren op de
kruisende paden van verre bergen. Mijn kracht laat na en mijn hart is moe,
ik kan de os niet vinden. Al wat ik hoor zijn de krekels, sjirpend in het
nachtelijk woud.
|
2. Ontdekken van de Sporen
Aan de oever van de rivier, onder de bomen, ontdek ik voetsporen. Zelfs
onder het welriekend gras zie ik zijn afdrukken. Diep in de afgelegen bergen
zijn ze te vinden. Deze sporen zijn niet te verbergen, net zo min als je
eigen neus die hemelwaarts wijst.
|
|
|
|
3. De Os Gewaarzijn
Ik hoor de nachtegaal zingen. De zon is warm, een milde bries, groene wilgen
langs het strand - geen os, die zich hier verbergen kan! Welke kunstenaar
kan die massieve kop weergeven, die machtige hoorns?
|
4. Vangen van de Os
Ik vang hem in een zwaar gevecht. Zijn grote wil en kracht zijn onuitputtelijk.
Hij stormt naar het hoogland, ver boven de mistwolken. Andere keren staat
hij in een ondoordringbare ravijn.
|
|
|
|
5. Temmen van de Os
Zweep en touw zijn noodzakelijk, hij zou anders kunnen afdwalen op een
of ander stoffig pad. Als hij goed getraind is, wordt hij vanzelf rustig.
Niet langer meer geketend, gehoorzaamt hij zijn meester.
|
6. De Os naar Huis Brengen
Op de rug van de os, keer ik geleidelijk huiswaarts. De klank van mijn
fluit zingt door de avond. Mijn handen slaan de maat in harmonische deining,
zo dirigeer ik het oneindige ritme. Wie deze melodie hoort, zal willen
meedoen.
|
|
|
|
7. Vergeten van de Os
Schrijlings op de os, kom ik thuis. Ik ben kalm. Ook de os mag rusten.
De dageraad is aangebroken. In zalige vrede heb ik zweep en touwen terzijde
gelegd in mijn beschutte onderkomen.
|
8. Os en Zelf Vergeten
Zweep, touw, persoon, os - alles versmelt in Leegte. Deze hemel is zo weids,
dat geen boodschap hem kan kleuren. Kan er een sneeuwvlok bestaan in laaiend
vuur? Zie de voetsporen van de Stamhouders.
|
|
|
|
9. De Bron Bereiken
Teveel stappen ondernomen op de terugweg naar de basis en de bron. Het
was beter om van begin af aan blind en doof te zijn geweest! Verwijlend
in je ware verblijf, geen drukte om met of zonder - de rivier stroomt rustig
verder en de bloemen zijn rood.
|
10. In de Wereld
Barrevoets, de borst ontbloot, meng ik me onder de mensen van de wereld.
Mijn kleren zijn versleten en besmeurd, en ik ben vervuld van vreugde.
Ik gebruik geen trucs om mijn leven te verlengen. Recht voor me, op dit
ene moment, komen de dode bomen tot leven.
|
|
